Artikelen
Verdiepende analyses van afzonderlijke breekpunten in de gender-doctrine.
Vijf scherpe stukken
Elk artikel ontleedt één retorisch of institutioneel mechanisme van de gender-doctrine: een label dat kritiek criminaliseert, een verzwegen onderzoeksuitkomst, een coercive narratief, een richtlijn die zijn leeftijdsgrenzen opgaf en een topwetenschapper die de doctrine niet wilde aanvaarden.
Voor het bredere kader zie theoretische kaders; voor incidenten zie casussen; voor de actoren zie figuren en organisaties.
Het "conversietherapie"-label als censuurmiddel
Hoe een term die ooit shock-therapie tegen homo's benoemde nu wordt gebruikt om exploratieve therapie bij genderdysforie strafbaar te stellen — en wat dat doet met klinische ruimte.
Olson-Kennedy verzweeg uitkomst: puberteitsremmers helpen niet
NIH-financiering, een prospectieve studie, een onwelgevallige uitkomst — en de keuze om het rapport niet te publiceren. Hoe een hoofdonderzoeker de doctrine boven het bewijs verkoos.
De suïcide-druk op ouders — een coercive narratief zonder bewijs
"Wilt u een dode zoon of een levende dochter?" — de exacte zin, het werkelijke risico, en wat het empirische onderzoek ervan zegt. Een retoriek die instemming afdwingt.
WPATH SOC8 — hoe richtlijnen leeftijdsgrenzen lieten vallen
Tussen ontwerp en eindversie verdwenen de leeftijdsgrenzen voor borstchirurgie en hormonen. Wie greep in, en wat zegt dat over de redactionele integriteit van WPATH?
De Zucker-affaire: hoe activisten een topwetenschapper deden ontslaan
CAMH Toronto, dertig jaar onderzoek naar gender bij kinderen, een review onder activistische druk — en het uiteindelijke schikkingsbedrag dat de instelling alsnog erkende.